Հարց հոգեբանին

Ուղղեք Ձեր հարցը մեր մասնագետներին, և մենք կփորձենք հնարավորինս արագ պատասխանել Ձեզ:

Խնդրում ենք սպասել...
Ձեր հարցն ուղարկված է: Շնորհակալություն! - Ваш вопрос отправлен. Спасибо!
Առաջացան խնդիրներ: Խնդրում ենք փորձել մի փոքր ուշ
Էլ. հասցեն օգտագործվելու է պատասխանի մասին Ձեզ տեղյակ պահելու համար և ոչ մի տեղ չի հրապարակվելու
Հրապարակե՞լ հարցը և դրան տրվող պատասխանը՝

Հրապարակված պատասխաններ

Բարև Ձեզ, հարգելի Աննա! Դուք իրավացի եք, իսկապես մասնագիտության ընտրության հարցի առջև կանգնում են բոլոր դեռահասները, ովքեր պատասխանատվությամբ են վերաբերվում այս հարցին: “Այգ” հոգեբանական ծառայությունների կենտրոնի մասնագետները կարող են օգնել Ձեզ այս հարցում: Դուք կարող եք անցնել մասնագիտական կողմնորոշման համալիր ուսումնասիրություն, որտեղ կուսումնասիրվեն ձեր անձնային առանձնահատկությունները, ընդունակությունները, հետաքրքրությունները և դրանց համապատասխանությունը մասնագիտական ոլորտին: Ուսումնասիրությունից հետո Դուք կունենաք անհատական եզրակացություն, որտեղ նշված կլինի այն մասնագիտությունը կամ մասնագիտությունների ցանկը, որոնք առավել կհամապատասխանեն Ձեզ: Առավել մանրամասների համար կարող եք զանգահարել “Այգ” հոգեբանական ծառայությունների կենտրոն:
Մենք հասկանում ենք Ձեր վիշտը և այդ ցավալի իրողությունը Ձեր երեխայից թաքցնելու պատճառները: Սակայն, երեխան այդ տարիքում արդեն շատ բան է գիտակցում և շրջապատող մարդկանց տրամադրությունից, ստեղծված մթնոլորտից զգում է, որ հոր հետ ինչ-որ բան այն չէ: Ավելին, նա անգիտակցաբար գիտի հոր մահվան մասին: Հետևաբար, շատ հանդարտ ձևով պետք է երեխային ասել հոր մահվան մասին: Եթե երեխային ճշմարտությունը չասվի, նա անընդհատ կսպասի հորը, և իրեն լքված ու մեղավոր կզգա: Մթությունից վախը, որ վերջերս առաջացել է նրա մեջ, ըստ էության, մենակության և մահվան վախ է: Երեխայի ագրեսիան, եթե չափավոր է, կարող է պայմանավորված լինել նաև տարիքային առանձնահատկություններով և նորմալ դիտվել: Մինչ հոր մահվան լուրը հայտնելը, պետք է երեխային նախ ասել, որ մաման ու պապան իրեն շատ են սիրում և այդ սիրուց է նա ծնվել: Մահը երեխային կարելի է բացատրել երկու տարբերակով` առաջինը Աստվածաշնչյան տարբերակն է, որի համաձայն` կարելի է ասել, որ չնայած պապան այլևս մեզ հետ չէ, բայց նա երկնքում է և այնտեղից հետևում է իրեն, հպարտանում նրանով: Ճիշտ է նա տուն չի վերադառնա, բայց միշտ կուրախանա և կողջունի իր բոլոր լավ արարքները: Երկրորդ տարբերակը` երեխային ասել, որ բոլորը ժամանակի ընթացքում մեծանում են, հիվանդանում են, թուլանում և մահանում: Նրանք դադարում են շնչել, բայց մեր մեջ նրանք շարունակում են ապրել, գոյություն ունենալ, չէ որ մենք կարող ենք խոսել նրանց հետ, նրանց պատկերի հետ և միշտ հիշել նրանց: Եթե Դուք դժվարանում եք մահվան մասին խոսել Ձեր երեխայի հետ, մեր մասնագետները կարող են աշխատել երեխայի հետ և քաջալերել երեխային ապրել, զարգանալ և հասունանալ առանց հոր ներկայության: